Potencjał receptorowy

Potencjał receptorowy, a tym samym pobudzenie receptora, z reguły nie utrzymuje się na jednakowym poziomie mimo stałej intensywności bodźca. Pobudzenie to jest najsilniejsze na początku działania bodźca i zmniejsza się w miarę jego działania. Mówi się zatem, że receptor ulega adaptacji. O adaptacji receptorów dotyku można się łatwo przekonać, dotykając skóry ręki jakimś przedmiotem. Najwyraźniej czujemy przykładanie i odrywanie przedmiotu, słabiej natomiast stały nacisk przedmiotu na skórę. Różny przebieg adaptacji pozwolił wyodrębnić dwa rodzaje receptorów – receptory fazowe, czyli szybko się adaptujące, i receptory toniczne, czyli adaptujące się wolno. Pierwsze są pobudzane tylko na początku zadziałania bodźca i w momencie jego ustąpienia, drugie przez cały czas trwania bodźca, ale pobudzenie to stopniowo maleje. Adaptacja zależy od dwóch czynników – od właściwości samego receptora, tj. od jego elementu pobudliwego – receptorowej części włókna nerwowego lub komórki zmysłowej, i od właściwości dodatkowych elementów wpływających na działanie bodźca na receptor. W niektórych mechanoceptorach występują włókna tkanki łącznej, tworzące osłonę właściwego receptora. Taką torebkę ma ciałko Paciniego w skórze, wrażliwe na wibracje.

Witaj na moim portalu o polityce! Znajdziesz tutaj rozwinięcie wielu tematów związanych z polityką i społeczeństwem. Zapraszam do czytania!

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

© 2019 Społeczeństwo
Powered by WordPress | Theme Designed by: Website | Thanks to pain relief, anxiety and treatment