Porównywanie

„Nie mógłbyś siedzieć tak spokojnie jak Erica?” „W twoim wieku miałem już wiele obowiązków, na przykład kosiłem trawnik prawdziwą kosiarką”. „Popatrzcie, jak ładnie i spokojnie bawią się tamte dzieci. Nie moglibyście też tak się zachowywać?!”
Dziecko, które wciąż jest porównywane do innych dzieci, ma wrażenie, że wciąż ponosi porażkę i że przez to jest niedoceniane i odtrącane. Porównywanie nie działa na dziecko motywująco, lecz wywołuje w nim uczucie buntu oraz zazdrości. Czasami rodzice uciążliwych pociech porównują je nie do rówieśników, lecz do siebie, gdy byli dziećmi (lub raczej tego, jak siebie pamiętają): „Byłam zawsze bardzo ostrożna, nigdy podczas zabawy nie zepsułam zszywacza, nie tłukłam wszystkich szklanek w domu”.
Jedną rzeczą jest zachęcanie dziecka do konkretnych czynów poprzez opowiadanie mu historyjek ze swojego dzieciństwa, których morałem są sposoby rozwiązywania jakichś problemów. Drugą porównywanie, które w zasadzie ma pokazać, o ile lepszym się było od naszego uciążliwego dziecka.

Witaj na moim portalu o polityce! Znajdziesz tutaj rozwinięcie wielu tematów związanych z polityką i społeczeństwem. Zapraszam do czytania!

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

© 2019 Społeczeństwo
Powered by WordPress | Theme Designed by: Website | Thanks to pain, website and treatment