Praca

ZAUFANIE DO MEDYCYNY I POLICJI

by admin

Właśnie ze względu na oba te czynniki uwagę mediów najbardziej skupiają instytucje, które zajmują się spra­wami zdrowia i życia oraz bezpieczeństwem ludzi, czyli instytucje me­dyczne i pracujący w nich lekarze oraz policja i policjanci.Praca lekarzy jest nieco rzadziej tematem seriali, reportaży, artykułów i audycji niż działalność policji, lecz cieszy się nie mniejszym zainteresowa­niem odbiorców. Osią narracyjną opowieści o działaniu instytucji medycz­nych jest konflikt między lekarzem i pacjentem, a w istocie między zdro­wiem i chorobą (bądź innym zagrożeniem dla zdrowia czy życia). Specyfika tego konfliktu polega zaś na tym, że o ile lekarz jest zawsze protagonistą, walczącym o zdrowie i życie pacjenta, o tyle pacjent szukający pomocy leka­rza może być bądź jego antagonistą, gdy chce wymóc na lekarzu jakiś zabieg (np. aborcję, operację plastyczną, eutanazję, transplantację itp.) lub gdy nie stosuje się do zaleceń lekarza, bądź ofiarą zdaną na jego łaskę, gdy cierpi i jest bezsilny wobec nękającej go choroby, będącej rzeczywistym antagoni­stą i pacjenta, i lekarza.


INSTYTUCJE ZAUFANIA

by admin

Szczególną kategorią instytucji społecznych są te, które wyposażone w uprawnienia publiczne mają bezpośrednio służyć społeczeństwu, a więc działają na styku systemu i świata życia. Najważniejsze z nich zajmują się edukacją, ochroną zdrowia oraz pilnowaniem prawa i porządku, są to: szko­ła, szpital, policja i sąd. Wszystkie one często pojawiają się w świecie przed­stawionym, tak w roli „bohatera” relacji dziennikarskich, czy miejsca akcji popularnych seriali (fabularnych lub dokumentalnych), jak też stałego ele­mentu tła społecznego, obecnego w przekazach różnego rodzaju. Instytucje te łączy to, że niejako w imieniu systemu władzy, w wyznaczonych przez niego ramach i pod jego nadzorem, troszczą się o bezpieczeństwo i pomyśl­ność na poziomie świata życia. Różni je zaś głębokość penetracji w ów świat życia i potencjał dramaturgiczny.


ODRĘBNY TYP

by admin

Odrębnym typem przekazów kształtujących medialny obraz systemu władzy są relacje z ceremonii i uroczystości publicznych z udziałem przed­stawicieli kluczowych instytucji państwowych, takie jak święta państwowe, rocznicowe parady, defilady wojskowe itp. Są to wydarzenia par excellance rytualne, polegające na celebrowaniu wielkich wydarzeń historycznych i wartości, które one symbolizują. Uczestniczenie w nich głowy państwa, przedstawicieli najwyższych władz, organizacji społecznych, elit, korpusu dyplomatycznego oraz licznie zebranej publiczności, a także odświętna sce­neria (godło państwowe, flagi, sztandary, kompania honorowa, orkiestra wojskowa), czyni z nich atrakcyjny spektakl i zarazem wydarzenie medialne, które służy budowaniu „wyobrażonej wspólnoty”, czyli poczucia więzi mię­dzy rządzącymi i rządzonymi oraz tożsamości narodowej i integracji spo­łecznej [Cardiff, Scannell, 1987; Tsaliki, 1995].


WIDOWISKO POLITYCZNE

by admin

Przykładem takiego widowiska politycznego (bo gwałcenie elemen­tarnych zasad logiki mediów wyklucza nazwanie tego spektaklem) były spo­ry w łonie koalicji rządzącej AWS przed wyborami prezydenckimi w roku 2000, związane z wyłanianiem kandydata na prezydenta, oraz po wyborach, związane z rozliczaniem tego kandydata ze sromotnej klęski – w obu fazach sporu media służyły koalicjantom jako instrument wewnętrznej walki o  wpływy, a nie konsolidacji koalicji, co niewątpliwie przyczyniło się do wyborczej klęski jej kandydata. Gwoli prawdy trzeba podkreślić, iż tzw. le­wa strona sceny politycznej, czyli obóz SLD, nie popełnia takich błędów i w mediach gra rolę zintegrowanej siły politycznej, kierującej się dobrem ogółu, a nie żądzą władzy, co korzystnie wpływa ma medialny wizerunek tego obo­zu i przysparza mu sympatyków.


KAŻDY WYSTĘP W MEDIACH

by admin

Mimo ogromnych postępów w budowaniu demokratycznego systemu, kraje te nie osiągnęły jeszcze tego stadium dojrzałości, gdy celem spektaklu poli­tycznego jest budowanie spójnego i budzącego zaufanie w społeczeństwie obrazu instytucji sprawujących władzę. Partie polityczne w tych krajach są nadal na etapie większej troski o budowanie własnej pozycji politycznej, niż o    stabilny wizerunek całego systemu politycznego. Każdy występ w mediach traktują jako okazję do manifestowania i propagowania swojej odrębności politycznej, a nie sposobność do nawiązania współpracy. Nawet gdy uczest­niczą w debacie, zależy im bardziej na zaznaczeniu własnego stanowiska niż osiągnięciu konsensusu. W efekcie zamiast dialogu mamy do czynienia ze sporami i utarczkami lub ciągiem monologów, a na scenie politycznej za­miast spektaklu panuje „rytualny chaos” [Czyżewski, Kowalski, Piotrowski, 1997].


Z RÓŻNYCH OBOZÓW

by admin

Dzięki temu politycy z różnych obozów mogą publicznie de­monstrować, że lojalność wobec całego systemu społecznego i troska o  pomyślność obywateli-wyborców, liczy się dla nich bardziej niż interes partykularny, a demokracja opiera się na konsensusie. Takie przesłanie jest kwintesencją mitologii politycznej, w której kreowaniu i podtrzymywa­niu zainteresowane są wszystkie partie polityczne, niezależnie od dzielących je różnic ideologicznych, a także większość mediów, tak czy inaczej powią­zanych z systemem politycznym. Z tak kreowanym na użytek mediów w rozwiniętych krajach demokra­tycznych obrazem instytucji systemu władzy ostro kontrastuje to, co dzieje się na scenie politycznej w Polsce i innych krajach postkomunistycznych.


NIEZALEŻNIE OD SYMPATII

by admin

Przy tym, niezależnie od swoich sympatii politycz­nych, media kierują się przede wszystkim kryteriami pragmatycznymi i oce­niają polityków oraz instytucje systemu władzy pod kątem szybkości podej­mowania decyzji, umiejętności współdziałania, uczciwości i zasad moral­nych, kwalifikacji intelektualnych, zgodności słów i czynów, konsekwentnej realizacji deklaracji i obietnic itp., bo to buduje ich wiarygodność. Chęć zaś sprostania tym kryteriom przez aktorów sceny politycznej sprawia, że ich działania podlegają regułom spektaklu, a rzeczywista walka polityczna przenosi się w zacisze gabinetów i sal konferencyjnych zamkniętych dla dziennikarzy, a więc za kulisy. Tam zawierane są kompromisy i poro­zumienia, następnie rytualnie pieczętowane na scenie publicznej w obec­ności mediów i z zachowaniem wysokich standardów „poprawności poli­tycznej”.


Theme by Ali Han | Copyright 2017 Praca | Powered by WordPress